น้ำตาสิไหลยามคึดฮอดบ้าน (ไหลไปแล้ว)

อยากเมือบ้านเฮา

ขับร้องโดย มนต์แคน แก่งคูน

ไม่ได้เขียนบล๊อกเป็นเวลานานหลายเดือน เพราะมัวแต่ทำแล๊ป วันนี้ไม่ได้ว่างดอกครับ เพียงแต่มันต้องเขียน “มนต์แคน แก่นคูน” เป็นนักร้องที่เสียงเป็นเอกลักษณ์มาก ถ่ายทอดอารมณ์เพลงได้สุดยอด อีกทั้งเนื้อเพลงที่เข ร้องก็ได้รับการรังสรรค์มาอย่างดี เพลง “อยากเมือบ้านเฮา” สุดยอดมาก ฟังแล้วน้ำตาซึม ชีวิตพระเอกมิวสิคคงไม่ได้เหมือนผมในตอนนี้ดอก แต่เนื้อหามันตรงกับชีวิตตัวเองเกิน 75% คือเนื้อร้องมันถ่ายทอดได้เห็นภาพชัดเจนมาก คือชีวิตเด็กหนุ่มอีสานที่ต้องจากทุ่นนามาทำงานที่โรงงานในเมืองกรุงเพื่อหาเงินส่งให้พ่อแม่ทางบ้าน แต่ผมคงไม่ได้ลำบากขนาดนั้นในตอนนี้   

เลิกงานยามแลง        ตะวันแดงลับดงตึกสูง

ใจลอยอยู่ในเมืองกรุง ไปถึงทิวทุ่งท้องนา

คึดฮอดแม่พ่อ ซำบายบ่น้อยามลูกจากมา

ฝาเฮือนแอ้มตองมุงหญ้า       หลับตายังจำฝังใจ

คิดถึงบ้านนะ ถึงแม้ตอนนี้เราจะอยู่กลาง Big ben & River Thames เวลาใจลอยก็คิดถึงทุ่งนาที่บ้าน พ่อ แม่  อยากกลับไปเป็นแบบตอนเด็ก ได้ไปนอนเถียงนาที่ทำจากใบหญ้าคา ตัดปล้องข้าวมาทำปี่ ขุดปู จับเขนด เฮ้อ ไม่น่าเชื่อนะชีวิตคนเรา เดินทางมาไกลถึงเพียงนี้

 

มาอยู่เมืองไกล          บ่อุ่นใจคืออยู่บ้านเฮา

หาปลานาว่านเกี่ยวข้าว       ผองขึ้นเล้าลาบขมต้มไก่

หนาวหมอกจางๆ      ไอดินกลิ่นฟางยังค้างในใจ

หอมเอยหอมกลิ่นข้าวใหม่     น้ำตาสิไหลยามคึดฮอดบ้าน

เวลาเกี่ยวข้าว ดำนา สาปลา จับปลาโหลดในขี้ตม ก็กินลาบก้อย ต้มแซ่บกลางทุ่งนา เฮ้อ สุดยอด นอนที่กองฟางตอนไปตีข้าวนะ อยากกลับไปนอนเล่นที่นาอีก มาอยู่ลอนดอน ข้าวหอมมะลิถุงละสี่ปอนด์ เห้อ ได้กลิ่นข้าวหอมๆ แล้วคึดฮอดทุ่งนา 

 

คึดฮอดเฮือนซาน      ปานนี้เป็นจั๊งได๋หนอ

ขอเพิ่นไว้ก่อนเด้อพ่อ           หนี้ ธ.ก.ส. กองทุนหมู่บ้าน

ยังหาบ่ได้      ค่าแรงจากนายใช้วันต่อวัน

แต่คงรออีกบ่เนิ่นนาน          ความฝันคงยืนข้างเรา

ที่บ้านไม่ได้เป็นหนี้ ธกส ดอก เพียงแต่ไม่มีทรัพย์สมบัติอะไรเลย ไม่เจ็บไข้ได้ป่วยก็วิเศษสุดแล้ว แม่ก็บอกตลอดนะว่าสมบัติที่มีค่าที่สุดก็คือวิชาความรู้ เพราะไม่ได้มีกิจการอะไรเหมือนคนอื่นเขา สู้ต่อไปวีระพงษ์ เพื่อทุกอย่างที่เฝ้าฝัน

 

ก่อนหลับตานอน                ขอพรจากรูปแม่พ่อ

พรุ่งนี้สิไปสู้ต่อ          เหนื่อยท้อลูกสิอดเอา

ฮอดมื้อผ่าป่า ตรุษจีนพู้นเด้อสิเมือบ้านเฮา

พร้อมหน้ากันอยู่พาข้าว       มีสุขมีเศร้าเว้าสู่กันฟัง

ไม่น่าเชื่อว่าเป็นเวลาเกือบปีที่เราเขียนเรื่อง “แม่ของผม” จากนั้นก้แทบไม่ได้เขียนอะไรเลย แล้วเมื่อวานเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าใกล้วันแม่แล้ว นานมากๆ ที่ไม่ได้ร้องไห้ แต่ร้องไห้แบบนี้ทีไรมันมีพลังใจฮึกเหิมขึ้นเป็นกอง ไม่รู้เป็นบ้าอะไรนะ ผมชอบอกตัวเองว่า สู้ สู้ (แบบ จูยูลิน) แล้วค่อยกลับมาเพ้อต่อ

โอเคครับ ตั้งใจทำแล๊ปให้ดี

ประสบผมสำเร็จทุกประการ ปลอดภัยทุกสถาน