01.00PM

ตั้งแต่เราเกิดมาได้เรียนหนังสือจนถึงทุกวันนี้ก็ได้รับความอนุเคราะห์จากหลายองค์กร คือ เกือบจะเรียกว่า เรียนฟรีมาตลอด เห็นความสำคัญอย่างยิ่งยวดว่าประเทศไทยบ้านเราต้องส่งเสริมให้เด็กที่ยากจนได้รับความเป็นธรรมและส่งเสริมให่ก้าวหน้ามากยิ่งขึ้น

ทุกครั้งที่ได้อ่านข่าวในวารสารของมูลนิธิดำรงชัยธรรม ก็จะมีความสุขใจมากที่ได้เห็นน้องๆ นักเรียนทุนทำกิจกรรมเพื่อสังคมท้องถิ่นของตนทั้งๆ กำลังเงินอาจจะไม่เพียงพอแต่ก็ทำด้วยใจรัก วันนี้มีอีเมล์จากชมรมบัณฑิตนักเรียนทุนฯ แจ้งข่าวว่ามีน้องนักเรียนทุนคือน้องตุ้ยได้ไปศึกษาดูงานที่สิงคโปร์แต่มีเงินไม่พอ ทางชมรมก็เลยระดมช่วยเหลือ พี่นักเรียนทุนรุ่นเก่าอย่างเราก็เลยต้องช่วยเต็มที่ ส่วนตัวก็รู้จักกับน้องตั้งแต่เขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ ใส่ชุดนักเรียน ม.ปลาย ขยันเรียน มีสัมมาคารวะ สรุปว่าเป็นเด็กดีคนนึง

นึกถึงตอนที่เราอยู่ ม. สาม แล้วสอบได้ไปศึกษาภาษาอังกฤษที่นิวซีแลนด์ ตอนนั้นรู้สึกดีใจมากๆๆๆๆๆๆ แต่สุดท้ายไม่ได้ไปเพราะต้องใช้เงินหลายหมื่นเพื่อสมทบกับทางองค์กรที่เขาจัด เห็นน้องตุ้ยได้ทุนนี้แล้วนึกถึงตัวเองตอนนั้น เศร้านะ ถ้าเราเกิดเป็นลูกคนรวยป่านนี้เขาคงฉลองกันมีความสุข คงคุยอวดชาวบ้านได้ว่าลูกฉันได้เป็นตัวแทนมหาวิทยาลัยลัยไปดูงานที่ต่างประเทศ แต่สำหรับนักเรียนทุนที่บางคนเหลือแต่พ่อหรือแม่คนเดียว บางคนต้องส่งเงินเลี้ยงน้อง บางคนใช้ชีวิตอยู่คนเดียว บางคนต้องเลี้ยงปู่ย่าโดนพ่อแม่ทิ้งไป และอีกหลายคนที่ไม่ได้พร้อมสมบูรณ์ในชีวิต น้องๆ เหล่านั้นคงหาโอกาสยากที่จะได้ไปเปิดโลกทัศน์ในต่างแดน

เราไม่ได้เห็นว่าการไปดูงานต่างประเทศเป็นสิ่งจำเป็นหรือเชียร์ให้ทุกคนเห็นว่านี่เป็นความโก้นะ แต่ถ้าหากเด็กคนนึงได้รับโอกาสครั้งสำคัญเป็นรางวัลความตั้งใจดี ได้จุดประกายตัวเอง ได้เรียนรู้เก็บข้อมูลที่เป็นประโยชน์กลับมาพัฒนาประเทศ อีกห้าปีสิบปีข้างหน้าอาจจะเห็นเด็กคนนี้เป็นผู้นำการพัฒนาชาติที่สำคัญก็เป็นได้ เห็นน้องๆ นักเรียนทุนประสบความสำเร็จผมในฐานะที่เคยเป็นนักเรียนทุนมาก่อนก็รู้สึกดีใจ เจ้าหน้าที่ที่ดูแลนักเรียนทุนก็ตื่นเต้นไม่น้อย และเจ้าของเงินคือ คุณไพบูลย์ ดำรงชัยธรรม ท่านก็คงภูมิใจนะที่เขาเสียเงินปีละหลายล้านให้เด็กพวกนี้มันก็ยังได้ช่วยกันพัฒนาตนเอง พัฒนาบ้านเมือง และสร้างชื่อเสียงให้กับมูลนิธิ