เมื่อไหร่ละครเรื่องนี้จะปิดกล้อง

• ตอนเป็นเด็กมัธยมไปขายของข้างทางนี่อดข้าวประจำ กลัวไม่ได้เงินต้องอยู่ขายของ แต่แม่เหนื่อยกว่าเพราะถึงแม้จะมีห่อข้าวอยู่กับตัวก็ต้องจัดร้านให้เสร็จก่อนถึงจะได้ปลีกตัวไปทานข้าว ดังนั้นเวลาหิวข้าวก็เลยบอกตัวเองตลอดว่าแม่ยังอดได้เลยเราก็ต้องอดได้ดิ
• สมัยเป็นเด็กนักเรียนเภสัช เรียนหนักมาก หนักแบบบางทีไร้เหตุผล อดทานข้าวเที่ยงประจำยิ่งวันไหนมีแล็ปเช้าบ่าย อย่าให้นึกเลยไม่รู้ผ่านมาได้ไง แซนวิช 7-11 ชิ้นละ 10 บาท กับกาแฟแก้วละ 13 บาท แค่นี้ก็ดีใจสุดๆ ที่ยังมีเวลาได้เอาเสบียงลงท้องได้ รวมทั้งตอนทำปริญญานิพนธ์นี่อดทดมากๆ หิวก็หิว ทำแล็ปทั้งวัน ล้างขวดแก้วทั้งคืน นอนที่ภาควิชาชีวเคมีคนเดียวยังเคยเลย กลัวผีอาจารย์มากแต่คิดอย่างเดียวว่าคนดีผีคุ้ม อาจารย์ต้องมาดูแล
• เป็นเภสัชร้านบูสท์หาเงินตัวเป็นเกลียวก่อนมาอังกฤษ ค่าจ้างเภสัชชั่วโมลละร้อยบาทขาดตัว ทำมากได้มาก พักมากก็ได้เงินน้อย ด้วยความที่ต้องการทำสถิติชั่วโมงบินกับทั้งต้องการเงิน วันนึงก็ทำสองกะ เจ็ดโมงเช้าทำสาขาที่หนึ่งจนถึงบ่ายสาม พักแปปๆ เข้างานบ่ายสี่ที่อีกสาขาจนถึงเที่ยงคืน ช่วงที่ยืนอยู่ก็ หิวหนอ หิวหนอ จนรอดตายมาได้ แต่คุณภาพชีวิตตอนนั้นแย่มาก  

เวลาที่นึกย้อนไปคิดคำนึงถึงชีวิตที่ผ่านมาทำให้มีพลังใจเพิ่มขึ้นมาก เพราะลำบากแค่นี้ จิ๊บๆ หนักกว่านั้นยังเจอมาแล้ว เวลาที่เหลือสองวันเสาร์กับอาทิตย์ Introduction ต้องเสร็จนะ อาจารย์จะได้ตรวจ

ขยัน คือ คำตอบ

ใช้มาตลอดตั้งแต่ ม. 3 ตอนนี้มันก็ควรใช้ได้เหมือนเดิม